Trouwblog bruid Claudia | 29 juni 2012
Bruid Claudia blogt over alles wat ze meemaakt omtrent de voorbereidingen van haar sprookjesbruiloft en natuurlijk de zoektocht naar DE jurk!
——————————————————————————————
Verliefd!
17 april 2012 door Claudia Klijn
Laatst ruimde ik onze logeerkamer op. Niet bepaald een leuke klus, dus zocht ik een reden om mijn mooie roze schoonmaakdoek aan de kant te gooien. Toen viel mijn oog op mijn fotoalbums. Een heel leven gevangen in ruim tien boeken. Toen ik eenmaal begon te bladeren, kon ik niet meer stoppen. Herinneringen aan een mooie jeugd. Wat heb ik me als klein meisje vaak afgevraagd met wie ik later zou trouwen.
Geluk
Kleine meisjes worden groter, en toen ik elf was keek ik met mijn basisschoolvriendinnetjes ontelbare keren naar Titanic. Dat moest toch ware liefde zijn, hoe Jack daar met zijn Rose voor op dat immense schip stond. Ja, dat wilde ik ook. Met wie, daar was ik nog niet helemaal uit. Toen wist ik nog niet dat dat Jan zou zijn, die twee straten achter me woonde en bij me op de middelbare school had gezeten. We zijn zo gelukkig samen en dat wordt, echt waar, iedere dag een beetje meer.
Ceremoniemeesters
Goed, even terug naar 29 juni. Van de 176 actiepunten waar ik het in mijn vorige blog over had, hebben we er al heel wat af kunnen vinken. Mede dankzij onze ceremoniemeesters, met wie we een aantal weken geleden samen hebben gezeten. We willen dat zij zelf volop kunnen genieten, daarom verdeelden we de dag in tweeën. De vrouwen tot het diner, de mannen alles vanaf Auberge du Bonheur. Dat gaat helemaal goed komen, we zijn blij dat zij ons helpen.
Vive la France
Vanochtend werd ik wakker in Zuid-Frankrijk, waar Jan en ik een aantal dagen verbleven. Isa en Christophe wonen daar nu alweer vijf jaar en het is niet bepaald om de hoek. Het is dan ook niet altijd makkelijk, om je vriendinnetje zo te missen terwijl ze meer dan duizend kilometer verderop woont. Maar we leven in 2012 en dankzij Ryanair ben je voor een paar tientjes in het mooie Aix-en-Provence. Het was ons laatste reisje als ongetrouwd stel. Het was geweldig, de zon scheen onafgebroken en we genoten van heel mooie momenten met onze lieve vrienden. Dit keer bezochten we Aix, Cassis, Les Baux de Provence (een aanrader!).
Kerk
Twee weken geleden stond de eerste avond met onze pastor gepland. De kerkelijke inzegening in de Hasseltse kapel is voor ons heel bijzonder. Eén van de actiepunten was het schrijven van het kerkboekje. Een pittige opgave, want als het om teksten gaat, zijn we niet makkelijk. Ieder woord wordt wel tien keer gewogen en het moet écht symbool staan voor wat wij voor elkaar voelen. We hebben er echt onze dienst van gemaakt en de teksten liggen klaar om naar de vormgever te gaan. De woorden in combinatie met de muziek laten me nu al huilen. Dat belooft wat… Het is onwerkelijk, ik kan me gewoon niet voorstellen dat we daar al over tien weken staan.
Vrijgezellig!
Vrijdag is het nog tien weken. Vanaf nu is ieder weekend vol gepland met etentjes met vrienden en andere gezellige dingen. Dat betekent overigens ook dat we niet ver meer verwijderd zijn van onze vrijgezellendagen. Nu moeten we ieder weekend op ons hoede zijn, want je weet maar nooit. Ik ben zó nieuwsgierig en vind het stiekem best moeilijk dat alles geregeld wordt en ik er niks van af mag weten. We zullen zien, met mijn vriendinnetjes om me heen wordt het vast en zeker een topdag.
Uitnodigingen
Ook de uitnodigingen liggen klaar om verstuurd te worden. Een adresboek hadden we niet, en jeetje, wat was het een werk om alle adressen te achterhalen! Over twee weken gaan ze de deur uit en wordt het weer een stukje meer werkelijkheid. Dat we er een mooi feestje van gaan maken, staat vast!
USA
Onze reis begint ook steeds vastere vormen aan te nemen. De auto is gehuurd en de hotels liggen vast. Dit wordt voor mij de derde keer dat ik naar de VS ga. Dit maal combineren we natuur – Grand Canyon, Bryce Canyon, Lake Powell, Zion NP en Yosemite Park – met shoppen, stappen, gokken, zwemmen in LA, Las Vegas, San Francisco met een week strand aan de kust bij Monterey, Santa Monica en Santa Barbara. Wat gaan we daar genieten, als meneer en mevrouw Van Loon J!
——————————————————————————————
Ons jaar
20 maart 2012 door Claudia Klijn
Maart
Ik herinner me dat Jan en ik genoten van een heerlijke vakantie aan een mooi wit strand, afgelopen juni, samen met mijn familie. We praatten over hoe het zou zijn, en bedachten ons dat als het eenmaal maart zou zijn, het écht dichtbij kwam. Nu is het maart. Vandaag begint de lente, de winterjas mag naar zolder, laat de zon maar komen!
Lijstjes
Afgelopen maanden voelde ik absoluut geen druk rondom de bruiloft, ik vond het zelfs wel meevallen qua actiepunten. Natuurlijk, grote dingen moet je wel aftikken, maar de rest is wel te doen. Vorige week leek het ons verstandig om een lijstje in Excel te maken met alles wat er nog moet gebeuren. We kwamen tot 176 actiepunten! Tijd om een avondje te plannen met onze ceremoniemeesters. 31 maart komen we bijeen en maken we er een gezellige avond van.
Wijn proeven
In mei bepalen we het menu voor onze 46 daggasten. Ze werken bij Auberge met seizoenproducten, dus het is lastig om daar nu al wat over te zeggen. Om de sfeer vast optimaal te beleven, nodigden we onze ouders uit om zondag mee te gaan eten op de trouwlocatie. Dan kunnen we vast wijn proeven en onze keuze bepalen. Dit soort activiteiten vind ik persoonlijk niet zo erg, kom maar op met die wijntjes!
Voetbal!
Het wordt een leuk weekend, zaterdag gaan we winkelen met zuslief en zwager in Antwerpen, kleding uitzoeken voor ons bruidskindje Isaiah.
Grappig om te zien dat mensen hun outfits al bij elkaar aan het kopen en zoeken zijn, weer een teken dat het echt niet heel lang meer duurt. 14,5 week om precies te zijn, donderdag nog 100 dagen. En juni vliegt vast en zeker voorbij, die maand kleurt oranje dankzij het Europees kampioenschap. Wel kwamen we tot de ontdekking, dat wanneer ons kikkerlandje eerste wordt in de poule en ze het ver schoppen, ze de halve finale spelen op donderdagavond 28 juni! Een dag voor de bruiloft. Niet echt handig, onze gasten zwaar depri OF met een kater bij onze ceremonie. Maar goed, eerste worden in de poule des doods is toch onwaarschijnlijk.
Zenuwen
Zaterdag heb ik weer een belangrijke knoop doorgehakt, kapsel en de make-up zijn gekozen. Dianne en ik waren weer eens erg eensgezind, dus we waren het er snel over eens hoe het moet worden. Daar vertel ik verder niets over natuurlijk. Wat ik wel weet, is dat ik om 6.00 uur klaar moet zitten. Mijn lieve zusje en mama vergezellen me de avond en nacht voor de bruiloft, hopelijk ben ik niet al te zenuwachtig en slaap ik toch een paar uurtjes. Jan slaapt niet bij mij, maar goed ook, anders zaten we elkaar alleen maar nerveus te maken.
Musica
Onze trouwdag moet persoonlijk zijn, met herinneringen aan de dingen die we samen meemaakten, foto’s, muziek en teksten die bij ons horen. Muziek vinden we heel belangrijk, en daarom hebben we veel tijd besteed aan de keuze van de nummers tijdens de ceremonie in het Gemeentehuis en tijdens de kerkelijke inzegening. Wat moet ik veel geheim houden nu, ook hier kan ik niets over verklappen. Maar het is onze muziek, die veel met ons doet. Het wordt prachtig…
Verrassingen
Steeds weer zeggen we ‘nu is het goed, zo gaan we het doen’. En dan komen er toch nog nieuwe dingen bij, ideeën, aanvullingen, verrassingen. En het is écht zo, als je eenmaal bezig bent kun je bijna niet meer stoppen. Het moet onvergetelijk zijn, en dan doe je er alles aan om het zo mooi mogelijk te maken. Tot in de kleinste details. De emotie wint het dan ook steeds van de ratio.
Honeymoon
Met alles wat er geregeld moet worden, vergeten we bijna dat we ook gaan genieten van een fantastische huwelijksreis. Ook daar moeten we nog een plan de campagne voor maken. Wat willen we zien, wat gaan we doen, en welke auto gaan we huren? Ik denk dat het een Ford Mustang wordt, heerlijk cruisen door de prachtige landschappen van vijf Amerikaanse staten. Ik kan niet wachten. 2012 is echt ons jaar.
Liefs Claudia
——————————————————————————————
Ongeduldig
23 februari 2012 door Claudia Klijn
Het was koud afgelopen weken. Die vrieskou en speculaties over een mogelijke Elfstedentocht waren het gesprek van de dag. Die onverwachte winterse taferelen geven me het gevoel dat onze bruiloft nog zo ver van ons vandaan ligt. Toch is het alweer halverwege februari. Nog 18 weken, 121 dagen om precies te zijn. Geduldig zijn wordt moeilijk nu!
Ondertrouw!
26 januari zetten we de volgende officiële stap: we gingen in ondertrouw. In juli legden we de datum in het gemeentehuis al vast, we wilden de Oranjezaal en die bleek populair te zijn. De dag van de ondertrouw was bijzonder. Feitelijk gezien stelt het niet heel veel voor: we werden verwacht in het Gemeentehuis, werden binnengeroepen in een klein kantoortje en vulden daar heel wat vragen in met een ambtenaar. We bepaalden mijn toekomstige naam: Claudia van Loon – Klijn, kozen een trouwboekje en gaven onze voorkeur op voor een trouwambtenaar. Een belangrijk onderdeel was het betalen van de zaal (ja ja, overal hangt een mooi prijskaartje aan, dat werd ons de afgelopen maanden wel duidelijk), het in ontvangst nemen van de parkeervergunningen voor 29 juni en het vastleggen van de datum en de zaal. Toch, ondanks die officiële handelingen, voelde het heel bijzonder. Met hem ga ik trouwen, met hem mag ik de rest van mijn leven samen zijn. We sloten de dag af met een romantisch etentje. Als twee pubers zaten we daar verliefd te zijn.
Kleurrijk
Even terug naar de realiteit: er was ook een hoop werk aan de winkel. Afgelopen maand gingen we verder met het ontwerp van onze uitnodigingen. De save the date kaarten voor onze daggasten verstuurden we een tijdje geleden al. Op basis van ons eigen ontwerp maakten we nu ook de definitieve uitnodigingen voor de dag-, feest- en receptiegasten. We zijn tevreden met het resultaat! Het is echt ònze kaart geworden, met zelfgeschreven teksten, beelden en een mooi ontwerp (dank je Rik! @Nul13 Reclame J) voor een ander visueel onderdeel. En ja, als je beiden werkt in marketing en communicatie, dan ga je pietluttig doen over alles, zelfs over de kleuren. We hebben één accentkleur, wat die kleur is zien jullie straks wel.
Taart!
Ook hebben we het hele internet afgestruind voor mooie taarten. Je kunt blijven zoeken en vindt dan ook ontelbare opties in alle soorten, maten, kleuren en smaken. Gelukkig vond één van onze fanatieke ceremoniemeesters dé taart. Onze eigen ‘cake boss’ Danique gaat ‘m maken. Wat vervloek ik die lactose intolerantie dan toch, ik durf het niet aan om ook een hapje te nemen. De kans is groot dat de bruid dan gestrekt in het mooi verzorgde gazon ligt. Zou toch een beetje jammer zijn.
Nieuwsgierig?
Gelukkig had ik mijn jurk al snel gevonden, als ‘weegschaal’ heb ik nogal moeite met het doorhakken van knopen. Dit keer ging me dat wat beter af. Maar voor Jan bleek het een ander verhaal. Hij moet kiezen uit heel wat opties en dat was lastiger dan mijn zoektocht. Natuurlijk weet ik niets van zijn keuze af, maar hij is er erg gelukkig mee. Hij zegt dat hij niet nieuwsgierig is, maar ik hoorde hem vorige week aan mijn petekindje Isaiah vragen (die erbij was toen ik mijn jurk vorige week weer mocht passen) welke kleur mijn jurk was. Daarna deed ‘ie heel moeilijk en beeldde hij wat uit, met de vraag: ‘Had mama ani ook een soort hoed op haar hoofd?’. Meneer probeert dus op slinkse wijze te achterhalen of ik al dan niet een sluier heb.
Haar & make up
Ik moet nu stilletjes aan ook weten wat ik wil met mijn haar, make-up en alle andere vrouwelijke fratsen. Ik zal er toch aan moeten geloven. Ik overweeg zelfs om acrylnagels te laten zetten. Tijdens het eerste “doorpasmoment” voelde ik me wel écht de bruid. Dit was mijn jurk, al bijna helemaal op maat, en dat voelde goed. De foto’s van de jurk stuurde ik naar mijn kapster en visagist Dianne, en toen kwam de vraag wat ik wilde met m’n haar. Een hele goede vraag, ik heb géén idee. Het wereldwijde web biedt dan heel wat inspiratie. Ik weet nu in ieder geval heel zeker wat ik niet wil, Jezus, wat doen sommige vrouwen zichzelf aan. Smaken verschillen, laten we het daar op houden. 17 maart staat een dagje proefkapsels en proefmake-up op de agenda. Wat hebben mannen het dan toch makkelijk!
Pastoor
We trouwen voor de kerk. Volgende maand worden we uitgenodigd door onze pastoor en gaan we samen met hem aan de slag met ons kerkboekje. Juist als de mis bekend is, dan wordt het ‘echt’ voor mijn gevoel. Dat moment, in de Hasseltse Kapel, zal voor mij het meest emotionele moment van de dag worden. Onze muziek, de herinneringen aan de kapel en aan mijn lieve opa, het moment dat ik me voor altijd aan mijn Jan verbind. We zijn zo gelukkig en verliefd. Ik kan niet wachten tot ik eindelijk, voor eeuwig kan zeggen: ‘ja, ik wil’.
Liefs Claudia
—————————————————————————————–
Countdown
12 januari 2012 door Claudia Klijn
Tot mijn grote schrik besef ik dat het bijna drie maanden geleden is dat ik mijn laatste blog schreef. Met het inluiden van 2012 en het besef dat we sinds de verloving ‘over de helft zijn’, begint onze bruiloft erg dichtbij te komen. Het is bedrog, dat weet ik, maar zolang ik nog 2011 achter een datum schreef, leek onze grote dag nog mijlenver van ons af te liggen.
Knopen doorhakken
Afgelopen jaarwisseling was een bijzondere. De laatste ‘new years eve’ dat ik nog Klijn achter mijn voornaam zet, de laatste keer dat als ik ongetrouwde vrouw door het leven ga. Dat klinkt nu wel wat zwaar, maar toch sta ik daar op de meest bizarre momenten bij stil. Het wordt concreter, we moeten nu knopen doorhakken en doorpakken op een aantal vlakken. Heerlijk, actielijstjes afstrepen en brainstormen om er een unieke dag van te maken.
De ringen
De afgelopen drie maanden vlogen werkelijk voorbij. De honeymoon boekten we eind oktober, dat ligt allemaal vast. Over een half jaartje – exact over een half jaar – zitten we nu in het Bellagio in Las Vegas. Er zijn ergere vooruitzichten. In december werd het tijd om voor de ringen op pad te gaan. We struinden stad en land af en bezochten zelfs de Love & Marriage beurs – wat ik overigens niet echt een succes vond -, om uiteindelijk gewoon in Tilburg de ringen te vinden. We besloten voor dezelfde ring te gaan: een teken van verbondenheid. Vorige week werden ze bij de juwelier afgeleverd. Wat zijn ze mooi!
Bijzonder
Ook het programma van onze trouwdag begint steeds vastere vormen aan te nemen. Inmiddels regelden we voor onze daggasten een aantal bijzondere dingen. Wat is het leuk om daarmee bezig te zijn, om het steeds mooier te maken zodat iedereen het naar z’n zin heeft. De groep daggasten is best groot: we zijn met zo’n 45 familieleden, vrienden en vriendinnen. Bijzonder om al die lieve mensen tijdens de belangrijkste dag van ons leven om je heen te hebben. Zelfs mijn lieve vriendin Isa en haar man Christophe reizen helemaal vanuit Zuid-Frankrijk naar het – hopelijk zonnige – Nederland.
De jurk
Ik merk overigens wel dat het steeds lastiger wordt om DE jurk geheim te houden. Mijn lieve Jan kijkt me bij iedere trouwjurk die hij ziet onderzoekend aan om ook maar één glimp van een reactie op te vangen. Ook het voorkomen van versprekingen is best lastig, zeker als je bent zoals ik. Ik praat graag en veel, en probeer dan maar eens niks te zeggen. Wat ben ik benieuwd hoe het er allemaal uit gaat zien straks. Dat neem ik mee in mijn dromen, om gek van te worden. In iedere droom gaat er iets fout: de kleur klopt niet, hij is te groot, verkeerd besteld of plotseling spoorloos verdwenen. Hoort erbij, waarschijnlijk. Over twee weken komt ‘ie binnen bij de bruidszaak en kan ik ‘m eindelijk dragen mét mijn ontzettend mooie trouwschoenen. Ik kan ernaar blijven kijken (ze staan in een doos in de kast, ik kijk stiekem iedere dag even of ze er nog in zitten).
Actie!
Komende maanden zullen voorbij vliegen. Gisteren heb ik mijn nieuwe agenda eens ingevuld, en ik schrok ervan wat er allemaal nog moet gebeuren. Afspraken voor mijn kapsel en de visagie, nagels, de bruidstaart, het uitzoeken van de muziek, maken van de uitnodigingen, nadenken over de styling tijdens de lunch ’s middags. Ook de corsages, het bruidsboeket en de bloemen voor op de auto staan nog op het lijstje. Jan moet nog op pad voor zijn pak en alles wat daarbij hoort, we gaan voorproeven en wijn selecteren bij Auberge du Bonheur, op bezoek bij onze pastoor Marijn van de Laar, het kerkboekje schrijven, bedankjes bedenken… Was het dat? Vast niet. Toch ben ik ervan overtuigd dat ik niet ga stressen, maar daar denkt mijn omgeving anders over. We zullen het zien, ik ga er in ieder geval alles aan doen om 29 juni een stralende bruid te zijn.
Liefs Claudia
—————————————————————————————–
De tijd vliegt
25 oktober 2011 door Claudia Klijn
De tijd vliegt. Ik heb de slechtste zomer – wat het weer betreft – die ik me kan heugen gedag gezegd en de herfst een warm welkom geheten. Vreemd, andere jaren was ik minder blij met die seizoensverandering, dit jaar is het een ander verhaal. Nog maar acht maanden! Geloof me, we zijn echt niet alleen met de bruiloft bezig. Ons werk vraagt veel van onze aandacht, en dat is heerlijk. Toch heeft een weekje vakantie me na heel wat deadlines goed gedaan. Ik begin mijn 27e levensjaar dan ook vol goede moed.
Save the date!
Dit zijn de ‘rustige’ maanden, we hoeven minder te regelen. Niet erg, we vermaken ons prima. Genoeg tijd om met onze iets te actieve Charlie strand- en duinwandelingen te maken. Heerlijk, met dit weer. Over het weer gesproken: hopen dat de weergoden ons volgend jaar wat beter gezind zijn. Vorige maand was het tijd om een beroep te doen op ons creatieve brein: de save the date kaarten moesten gemaakt worden. ‘Fijn, dat is ons vak, dat doen we wel even.’ Nu deze ‘communicatie-uiting’ over onszelf gaat, is het toch andere koek. Maar: het is gelukt. En we zijn blij met het resultaat. Het ontwerp van de ‘echte’ uitnodigingen gaat nog even de koelkast in, dat hoeft pas zes weken voor de trouwdag.
Moët & Chandon
Dat creatieve proces moet niet nog langer duren, dan komen we met de gekste ideeën. Zo werd ik enthousiast na een verhaal van een collega, toen hij vertelde over zijn tocht naar de prachtige champagnestreek in la douce France. Ik vertelde het thuis en verwachtte iets in de trant van ‘Komt ze weer aan met haar impulsieve ideeën’, maar hij was meteen enthousiast. We prikten de eerst mogelijke gelegenheid en reden 7 oktober al vroeg richting Frankrijk. Reims en Epernay, dat zijn de grootste en bekendste champagnesteden. We zochten eerst naar de grote champagnehuizen en bezochten het gigantische Moët & Chandon in het centrum van Epernay. Bij de prachtige oprijlaan trokken zes Ferrari’s Jans aandacht. We volgden een rondleiding en jeetje, wat is het daar groot! Een aardige Aziatische jongedame met een verschrikkelijke Engelse intonatie legt ons uit hoe dat nu werkt, champagne maken. Een gangenstelsel van maar liefst 28 kilometer dient al eeuwen als bewaarkelder voor de heerlijke champagne. We zijn onder de indruk (en proeven maar al te graag).
Geslaagd!
Ze zijn niet gierig daar, in Frankrijk. We blijven proeven, – natuurlijk, met mate – en vervolgen onze weg richting de Route du Champagne. De kleine Middeleeuwse stadjes, met kleine kerkjes en schilderachtige huizen geven ons een echt vakantiegevoel.
We bellen bij een aantal huizen aan en ik ben blij met mijn kennis van de Franse taal. Ze spreken geen woord Engels. We schuiven bij de mensen aan de keukentafel aan en praten over jarenlange tradities, die de boeren van generatie op generatie aan elkaar doorgeven. We kopen overal één fles – voor thuis – en zoeken in Reims een hotelletje. Dankzij een tip van Jans collega rijden we de volgende dag naar Saulchery, nabij Parijs. We proeven de champagne en zijn verkocht! We laden de auto vol en ik weet Jan zo gek te krijgen ‘nog even’ door te rijden naar Parijs. Na een middagje shoppen gaan we moe maar voldaan naar huis: de babyshower van vriendinnetje Erika wacht op me! Het wordt een heerlijk weekend.
De schoenen!
Na zo’n heerlijk weekend hoefde ik nog maar een weekje te werken. 14 oktober vierde ik met al mijn lieve vrienden en vriendinnen mijn 26e verjaardag en daarna genoot ik van mijn vakantie. Dinsdag sprak ik met vriendin Nicole af om naar Rotterdam te gaan. Over een grote maand arriveert de jurk en dan moet ik in het bezit zijn van DE schoenen. Tja, wat er al niet bij komt kijken! In het centrum van Rotterdam werden we gelokt door heel wat schoenenzaken, maar we vonden maar één bruidszaak. The Honeymoonshoop had helaas maar twee paar ‘moderne’ trouwschoenen. We keken graag nog even verder. Gelukkig maar, we belandden buiten het centrum bij Stylez Shoes. Een waar walhalla! Ruim honderd paar trouwschoenen… Voor de verandering weet ik meteen wat ik wil en als ik naar Nic kijk weet ik meteen welk paar het moet worden. Het wordt een hilarisch bezoek met de sympathieke en ietwat grappige eigenaar van de schoenenzaak.
We love the States
Last but not least: de huwelijksreis. Normaal gezien zijn we niet zo lastig, maar deze reis: we kwamen om in de mogelijkheden en dat maakte het er niet makkelijker op. Heel wat locaties passeerden de revue: van Cuba tot Australië en van Curaçao tot Mexico.
We volgden ons gevoel en kwamen uit op onze droomreis: drie weken naar de westkust van Amerika. Van LA richting Grand Canyon, om daarna vier dagen in het Bellagio in Vegas te overnachten, dan verder te gaan naar Bryce Canyon, Death Valley, Yosemite National Park, San Francisco, Monterey, Santa Barbara en terug naar LA. Het wordt al met al steeds concreter!
2012 wordt ons jaar, dat staat vast.
Liefs,
Claudia
—————————————————————————————–
Zoektocht
21 september 2011 door Claudia Klijn
In mijn vorige blog las je alles over Jans aanzoek. Dat moment ligt alweer zo’n drie maanden achter me. Gelukkig is de grote roze wolk waar we op zaten nog niet verdwenen. Sterker nog: we beseffen ons steeds meer hoe bijzonder het is, dat we bewust nóg duidelijker voor elkaar kiezen en dat we volgend jaar als man en vrouw door het leven gaan. Toch hebben we vanaf 25 juni niet stil gezeten. Tot onze grote verbazing moesten we haast maken met het vastleggen van alle locaties. Het hele circus van voorbereiden en keuzes maken ging dan ook gelijk na onze vakantie van start.
Zoveel keuzes!
Trouwen we in de kerk? Of ergens op locatie? En hoe moet de grote dag eruit zien? Wie nodigen we uit: vieren we het groot, klein, of juist op een mooi schilderachtig eiland ergens in de Middellandse zee? Een scala aan vragen en mogelijkheden passeerde de revue. Gelukkig bleek maar weer eens dat we redelijk eensgezind zijn… ik kan je verzekeren, dat scheelt een hoop stress. We hebben nog niet veel water bij de wijn hoeven doen en zijn er zeker van hoe we 29 juni door willen brengen.
Nostalgie
We vieren het in Tilburg, waar we beiden zijn opgegroeid. Onze oma’s en opa moeten er natuurlijk bij zijn, en aangezien omaatje het niet in haar hoofd haalt een vliegtuig in te stappen, was de keuze snel gemaakt. Het moet hier zijn, in onze eigen stad. Trouwen in de kerk? Ja, dat willen we graag. Als klein meisje was ik in de maand mei altijd te vinden bij de Hasseltse kapel. Dan nam opa mij en Laura mee, om een kaarsje aan te steken en daarna snoep te kopen bij de gezellige kraampjes. Jan en ik waren al snel gecharmeerd van de warme uitstraling van de kapel: we wilden geen gigantische kerk.
DE locatie
Helaas waren er meerdere mensen op het idee gekomen om 29 juni te trouwen. Sommige locaties waren zelfs een jaar op voorhand al in optie gezet. Dat betekende dat we direct na onze vakantie meerdere locaties bezichtigden: Auberge du Bonheur, Bosch & Duin en Villa de Vier Jaargetijden. Toen we Auberge binnenstapten, keken we elkaar aan en wisten we dat het hier moest zijn. Een déjà vu: dat hadden we ook toen we zochten naar ons huis. Eén blik was genoeg. Gelukkig konden we bij Auberge nog terecht: we legden het diner, de receptie en het avondfeest vast. De belangrijkste keuze was gemaakt!
Aix-en-Provence
Op 12 juli stapte ik in het vliegtuig om mijn lieve vriendin Isabelle te bezoeken, die in het prachtige Aix-en-Provence in het zuiden van Frankrijk woont. Dolblij was ze, met onze plannen. Drie dagen brachten we samen door in de zon, en natuurlijk kwam al snel – we zijn tenslotte vrouwen – DE jurk ter sprake. Ik had met een expert te maken: Isa trouwde twee jaar geleden en had alles nog liggen. Van draaiboeken tot budgetten en van het drukwerk tot de kerkboekjes. We spitten samen boeken met trouwjurken door en al snel concludeerde ik wat voor eisen ik stelde aan mijn droomjurk. Vanuit Frankrijk planden we wat afspraken in en in september zou ik gaan passen. Helaas moest ik 14 juli alweer afscheid nemen van ma chère Isa. Nu bleek maar weer eens hoe vervelend het is dat we zover van elkaar vandaan wonen.
De jurk
Ik wist niet goed wat ik me erbij voor moest stellen: het passen van trouwjurken. Daarom plande ik maar vier afspraken. Op 10 september was het zover en kon ik eindelijk eens kijken of het daadwerkelijk zo bijzonder was. Samen met mijn (schoon)mama en (schoon)zusjes gingen we op pad. De avond ervoor dacht ik mijn jurk al gevonden te hebben op het wereldwijde web. En wat denk je? Ik stap de winkel van Marie José Swolfs in Tilburg binnen, wijs één jurk aan – die omringd werd door zo’n honderd andere jurken – en dat was ‘m. Ik had nog amper oog voor de andere jurken, maar kwam alsnog tot een riante top tien. Natuurlijk begon ik met mijn nummer één: ik liet me in het ding hijsen en toen was het moment daar om het hokje uit te stappen. Het leek zó overdreven in de films: alle vrouwen in tranen.
Niets was minder waar, ik zag de tranen al in mama’s ogen. Ik paste de andere jurken nog, maar de keuze was gemaakt: ik heb m’n jurk!
Liefs Claudia
——————————————————————————————
Verliefd en verloofd
9 augustus 2011 door Claudia Klijn
Daar stonden we: hand in hand, aanwezig als daggasten op de mooiste dag van onze lieve vrienden. Intens gelukkig met zoveel liefde om me heen, besefte ik dat ook ik daar op een dag zou willen staan. Op dat moment had ik er geen idee van dat ik me – nog geen jaar later – de gelukkigste vrouw van de wereld mocht voelen en de titel vriendin mocht inruilen voor verloofde . Over tien maanden en 21 dagen verander ik die titel voor de laatste keer in mijn leven, van verloofde naar echtgenote.
Dat het een verrassing was, staat vast. ‘Hoe heeft hij je gevraagd? Ging hij op zijn knieën? Was het romantisch’: zomaar een greep uit de vele vragen die mijn nieuwsgierige familieleden en vriendinnen me stelden na het horen van ons grote nieuws. Ik zal het je vertellen.
Een verrassing
Vrijdag 24 juni begon onze welverdiende vakantie, die we inluidden tijdens het feest van mijn nichtje Linda. Het was op die avond dat Jan me vertelde dat we de volgende dag wat leuks gingen doen. ‘Een verrassing: gewoon omdat je het hele jaar zo hard hebt gewerkt en je iets leuks hebt verdiend.’ En daarmee was alles gezegd: ik kreeg geen verdere informatie en moest wachten tot zaterdag 17.00 uur. Een hels karwei voor iemand met zo’n nieuwsgierige en ongeduldige aard, dat weten de mensen in mijn omgeving maar al te goed.
Killing!
Ik ken Jan langer dan vandaag, en wist dan ook dat ik kon vragen wat ik wilde: hij zou me toch niets vertellen. Ik deed wat ik moest doen, pakte de koffers – die zondag zouden we voor elf dagen op vakantie gaan – deed wat wasjes, liep vele minuten met onze lieve bruine labrador Charlie en zorgde dat ik om 17.00 uur paraat stond. Dress code? Een jurk. Prima, die heb ik genoeg. Ik verwachtte dat we ergens lekker zouden gaan eten, het was immers bijna ‘etenstijd’ en ik rammelde.
Efteling?
We stapten in de auto en reden onze wijk de Reeshof (Tilburg) uit, vervolgden onze weg richting de snelweg en al snel herkende ik de torens van het Eftelinghotel, een stukje verderop. In mijn jurk naar de Efteling? Is dat niet een beetje too much? Ik besloot mijn mond te houden en Jan zijn gang te laten gaan. We sloegen linksaf, dus toch richting het pretpark! Plots sloeg hij rechtsaf en tien minuten later arriveerden we bij De Molen, een sterrenrestaurant in het pittoreske Kaatsheuvel.
Een culinair avontuur
Een droom kwam uit: laatst vertelde ik Jan dat ik ooit nog eens samen met hem in een sterrenzaak wilde eten. Geloof me, dat was geen hint. Ik was dan ook aangenaam verrast met dit uitstapje. We genoten van de amuses, de overheerlijke gerechten, de Moët, de sfeer en van elkaar. OK, ik geef toe: ik keek één keer in de richting van zijn broekzak of ik daar de vorm van een doosje kon herkennen. Claudia, beheers je! Hij gaat je echt niet vragen, je hebt het er laatst nog over gehad. Geniet van het moment en doe normaal. Daarmee was ik weer met beide benen op de grond beland. Het zou jammer zijn als ik teleurgesteld zou zijn na zo’n geweldige avond. Ik was er dan ook van overtuigd dat we pas over een paar jaar zouden trouwen. Met die gedachte at ik verder. Het was heerlijk, iets wat iedereen ooit mee zou moeten maken!
Weg?
Het was nog geen 20.30 uur – we hadden zelfs nog geen toetje besteld – en Jan kreeg haast. ‘Mag ik de rekening?’, vroeg hij één van de medewerkers. Hij betaalde en begeleidde me vervolgens weer naar de auto. Nu al?, dacht ik bij mezelf. Hij overhandigde me een routebeschrijving (de Tom Tom is nog niet geïnstalleerd) en we reden richting Utrecht. Na drie kwartier kwamen we in de binnenstad van Utrecht aan, en ineens doemde een prachtig gebouw voor me op. Karel V… Een theater? Nee, geen theater, blijkt als ik de receptie zie bij binnenkomst. We checken in en krijgen de Superior Room. ‘Een nachtje weg? En de hond dan? En mijn kleding, ik heb niets bij me?’, vraag ik verbaasd. Hij had overal aan gedacht. Oppas voor de hond, een tas met mijn kleding, medicijnen en zelfs mijn make-up.
De vraag
Toen ik de sprookjesachtige kamer binnen stapte, viel mijn blik op een fles champagne en een prachtige bos bloemen. Nog steeds met stomheid geslagen, liep ik een rondje om deze Superior Room eens aandachtig te bekijken. Nadat ik de gigantische badkamer had gezien, zag ik Jan op bed zitten. Hij riep me bij zich, en het volgende moment kan ik me nauwelijks herinneren. Ik zie hem praten, maar het is of ik ergens anders ben. Dat stukje ben ik dan ook kwijt, zijn lieve woorden die me zeggen dat hij voor altijd bij me wil zijn. Dan zakt hij op zijn knieën en ik besef me dat het geen droom is. ‘Wil je met me trouwen?’, vraagt hij met een traan op zijn gezicht.
JA!
Tot mijn grote schrik begin ik te huilen. Natuurlijk, don’t worry, dat waren tranen van puur geluk. Na een paar minuten kom ik erachter dat ik nog geen antwoord heb gegeven, dus ik antwoord hem met een volmondig JA! Wat zijn we gelukkig en wat leven we nog steeds op een grote, roze wolk. Ik had verwacht dat het speciaal zou zijn, maar het overtrof werkelijk waar mijn stoutste dromen. Onze grote dag is 29 juni 2012, dan staan wij daar, op diezelfde plek als tijdens de bruiloft van onze goede vrienden. Dan is het onze dag, en verklaar ik hem mijn eeuwige liefde.
Liefs Claudia
